برسی جامع بیماری رکتوسل

رکتوسل ورم کردن دیواره ی جلویی رکتوم به دیواری پشت واژن است. رکتوسل معمولا به خاطر نازک شدن سپتوم رکتوواژینال (بافت بین رکتوم و واژن) و ضعیف شدن عضلات کف لگن رخ میدهد. این عیب بسیار عمومی است و اکثر زنان هیچ علائمی ندارند. البته اندام های لگنی دیگر هم میتوانند به واژن ورم کنند مثل مثانه (سیستوسل) و روده ی کوچک (انتروسل) که همگی منجر به علائمی مشابه میشوند.

برسی جامع بیماری رکتوسل

علت رکتوسل چیست ؟

علت اصلی رکتوسل هنوز نامعلوم است ولی معمولا با ضعیف شدن کف لگن در ارتباط است. موارد گوناگونی منجر به ضعیف شدن کف لگن میگردند مانند سن ، زایمان های طبیعی متعدد ، جراحات موقع زایمان (فورسپس ، طی خلاء ، شکاف ، اپی زیاتومی). علاوه بر این سابقه ی یبوست مزمن و فشار زیاد از حد هنگام اجابت نقش مهمی در بروز رکتوسل دارند. جراحی های متعدد رکتوم هم متوانند باعث ضعیف شدن کف لگن و تشکیل روکتوسل شوند.

علائم مربوط به رکتوسل چه هستند؟

همانطور که قبلا ذکر شد اکثر بماران رکتوسلی هیچ علائمی ندارند و در حقیقت ۴۰ درصد از تمام زنان فقط طی معاینه های جسمی روتین به رکتوسل پی میبرند. رکتوسل در زمان تشخیص به دو نوع رکتومی و یا واژنی طبقه بندی میشود. علائم رکتومی شامل اجابت سخت و نیاز به فشار دادن واژن و فضای بین رکتوم و واژن برای انجام اجابت میباشد. علائم واژنی شامل حس پری یا ورم کردگی در واژن ، بافت بیرون زده از واژن ، ناراحتی و خونریزی هنگام مقاربت جنسی میباشند.

رکتوسل باعث فشار دادن بیش از حد هنگام اجابت ، تمایل به داشتن چند اجابت طی روز و ناراحتی کلی در رکتوم میشود. بی اختیاری مدفوع یا ترشح هم زمانی رخ میدهد که قطعات کوچک مدفوع در رکتوسل حبس و بعدا از مقعد بیرون میزنند. حبس شدن بیش از حد مدفوع هم باعث بیشتر شدن حس اجابت میشود چون مدفوع گیر کرده در رکتوسل هنگام ایستادن به رکتوم پایینی برمیگردد و حس اجابت مجدد را تحریک و ایجاد میکند.

تشخیص رکتوسل

آزمایش رکتوسل بصورت اسپکولوم و معمولا هر دو بخش رکتوم و واژن را شامل میشود. علاوه بر این تست دیجیتال برای نشان دادن ضعف دیواره ی داخلی رکتوم (بخش نزدیکتر به واژن) انجام میشود. در ضمن برای تایید رکتوسل میتوان تست دیفیکوگرافی (اشعه ایکس مخصوص) انجام داد که طی آن بیمار ماده ی کنتراس از طریق رکتوم ، واژن و مثانه دریافت و روی صندلی مخصوص نشسته و آن را خارج میکند. اگر رکتوسل وجود داشته باشد این تست اندازه و قدرت تخلیه ی کامل رکتوم را نشان میدهد. در کل اینکه اگر رکتوسل بزرگتر از دو سانتیمتر باشد و ماده ی کنتراس بیش از اندازه در بدن باقی بماند مورد غیرعادی محسوب میشود.

درمان رکتوسل

رکتوسل فقط زمانی نیاز به رسیدگی دارد که علائم شدید شده و در کیفیت زندگی شخص مداخله کند. قبل از هر گونه درمان پزشک می بایست طی ارزیابی دقیق مطمئن شود تمام ناراحتی بیمار فقط به خاطر حضور رکتوسل است. برای درمان رکتوسل دو گزینه ی دارویی و جراحی موجود است. اکثر علائم رکتوسل بستگی به شدت علائم با دارو رفع میشوند. گزینه ی جراحی فقط برای رکتوسل های شدید و حاد حفظ میشود.

درمان رکتوسل فقط با دارو

اکثر علائم بیمار بدون جراحی قابل مدیریت هستند و پرهیز غذایی برای جلوگیری از یبوست و فشار بیش از حد طی اجابت بسیار مهم است. رژیم غذایی بالای ۲۵ گرم فیبر در روز برای این رسیدن به این هدف مناسب است و شامل مکمل های فیبردار و غلات فیبر بالا میباشد.همچنین مصرف آب (روزانه ۶ الی ۸ لیوان) نیز توصیه میشود. ترکیب فیبر و آب موجب نرم و حجیم شدن مدفوع میشود و در نتیجه نیازی به فشار زیاد طی اجابت نخواهد بود. برخی اوقات تجویز نرم کننده های مدفوع لازم است. پرهیز از فشار زیاد طی اجابت بسیار مهم است بنابراین اگر حس اجابت وجود ندارد آن را بر بدن تحمیل نکنید. در ضمن نشستن طولانی مدت در توالت به هیچ وجه توصیه نمیشود. بیوفیدبک تمریناتی است که طی آنها عضلات کف لگن تقویت و علائم رکتوسل کاهش می یابند.

جراحی رکتوسل

جراحی رکتوسل فقط زمانی لازم است که علائم علی رغم استفاده از فیبر و آب و تقویت کف لگن ادامه پیدا کند و جلوی فعالیت های روزمره فرد را بگیرد. برای جراحی رکتوسل چندین روش موجود است: از طریق مقعد ، از طرق پرینه (فضای بین مقعد و واژن) و از طریق واژن. در تمام این روشها بافت اضافی ای که رکتوسل را ساخته و دیواره ی بین رکتوم و واژن را با بافتهای اطراف تقویت کرده برداشته میشود و اینکار با تا زدن انجام میشود (بخیه زدن بافت ها روی یکدیگر).

در تکنیک STARR ، ابزار مخصوصی بافت های زائد را همزمان برداشته و به هم منگنه میکند. این تکنیک فقط برای بیمارانی استفاده میشود که انسداد مزاج یا پرولاپس مخاط (بافت رکتوم از مقعد بیرون زده) پیدا کرده اند.

رکتوسل در ضمن میتواند از طریق جراحی شکم (باز و یا لاپروسکوپی) رفع شود. این روش بسیار موثر و امن شناخته شده ولی مزیت بیشتری نسب به روش های دیگر ندارد. بکارگیری این تکنیک بستگی به اندازه رکتوسل و علائم مربوطه دارد.

نتیجه ی جراحی

موفقیت کلی جراحی بستگی دارد به طولانی مدت علائم و روش جراحی انتخاب شده. هر نوع جراحی خطرات مربوط به خود مانند خون ریزی ، عفونت ، درد هنگام مقاربت جنسی ، بی اختیاری مدفوع ، فیستول واژن (کانالی بین رکتوم و واژن) و همچنین وقوع مجدد یا بدتر شدن مورد را دارا است.

برخی مطالعات بهبودی بیماران را به میزان ۷۵ الی ۹۰ درصد گزارش داده اند. علاوه براین ، برای بیمارانی که دچار بی اختیاری مدفوع شده اند روش های واژنی و پرینه ای نتیجه ی بهتر و روش مقعدی برعکس آن را نشان داده است.


clinic-colorectal1

پذیرش: از شنبه تا پنجشنبه فقط با تعیین وقت قبلی

لطفا از طریق تلفن یا فرم تعیین وقت اینترنتی نسبت به گرفتن وقت اقدام نمائید.
با تشکر.

۰۹۱۹۷۷۱۵۵۲۷ | ۰۹۱۹۷۷۱۵۵۲۸
پاسخگویی همه روزه از ساعت ۹ تا ۲۲ حتی روزهای تعطیل
آدرس: میدان ونک، خیابان ملاصدرا، خیابان پردیس، نبش زاینده رود، پلاک ۱۶ طبقه دوم

تعیین وقت اینترنتی

نام

تلفن شما (الزامی)

پیام شما

نظرات کاربران در مورد این مطلب

پاسخ دهید

ایمیل شما محفوظ خواهد ماند. موارد ضروری مشحص شده ند *

شما مجاز هستید تا از تگ های HTML زیر استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

پاک کردن ارسال